The nullarbor once but never again!

Hi everyone!
Op een week tijd hebben we 3500 km gedaan. Maar wat een lekker rustig gezellig reisje moest worden is een beetje uitgedraaid op twee dagen nachtmerrie! Na mn laatste dag in het observatorium ( het was wel jammer dag te moeten zeggen aan al de visjes en natuurlijk ook aan mn colegas) vertrokken we zondag om 5u smorgens zodat we uit Perth waren voor al het verkeer. Een laatste kijk op de vrij rustige stad met de mooie rivier de Swan en we trokken volgepakt ,met al wat ik hier bezit, tent, eten voor drie dagen en 30 L water naar de eerste stop York(een historish dorpje) en Corrigin (bekent voor zn honden begraafplaats). 100 km verder lag Hyden bekent voor Wave Rock, een 14 m hoge rots die lijkt op een vallende golf, heel knap met verschillende kleuren (door erosie en regen).
Vanaf hyden was het een lange weg door een prachtig groen/bruin landschap, we reden door erge regen en storm en hoopten dat de bliksme niet te dicht kwam en zo kwamen we aan in Esperance en kampeerder aan Pink lake(krijgt deze kleur door verschillende bacterien)
Ons tentje flink opgezet maar niet gedacht aan regen (je moet , erge wind die nacht, liters water uit de lucht gevallen,niet veel geslapen en toen we opstonden dreven onze kleren een beetje. Natte tent ingepakt en op naar Esperance voor het daar een morgen te bekijken! Een beetje regen doet ons geen kwaad. Mooie kusten en een mooi klein aquarium waar ik al mn visvriendjes van Busselton terug zag. hier zie je een cuttlefish (die verandert elke minuut van kleur!) en een port jackson shark, een ongevaarlijke haai zonder tanden!en een moonlighter en old wife.
Even bijtanken en op naar Norseman het laatste dorp voor je aan een lange bijna rechte weg begint van ongeveer 1000km. We kregen er te horen dat door de erge regen we misschien niet ver gingen geraken daar de weg misschien ondergelopen was. Hopen op een goede weg maar we zijn er doorgeraakt en kampeerden in Balladonia. .Al de volgende namen lijken een dorp maar het zijn eigenlijk allemaal gewoon roadhouses, een tankstation met een winkeltje en kampplaats. Grote bullants (bijtende mieren) kropen naast onze tent maar met hoge schoenen lieten ze ons met rust en wij hen! ons tentje droog een beetje in de mooie avond zon (eindelijk terug blauwe lucht) en de volgende morgen begonnen we de langste rechte weg in Australia.
En we reden rustig verder naar Madura, een naam die we nooit zullen vergeten.het was een warmere dag, en we zagen dat de temperatuur van de motor een beetje heel warm was maar we hielden het int oog en genoten van het heuvelachtige landschap. Juist voor je in Madura aankwam kijk je over de hele vlakte, dit was ooit een zeebedding, prachtig groene boompjes en eindeloos ver kanje zien. MAAR ik zag vrij veel groen water uit de motorkap spritsen dus stopten we even in madura om het te checken, daar bleek niets aan de hqnd te zijn, raar maar swat we reden verder (hadden we niet moeten doen). Na bijna 30 km deed de auto toch heel raar, temperatuur was over het rode en plots hoorden we een ontploffing (geen goed teken!) ik stopte snel en we gingen kijken onder de motorkap, het koelwater was er allemaal uitgevlogen, nog aant sputteren, en een klein tubeke van de koeling was eruit gevligen. brendan zag niet direct wat het juist was dus we stopten iemand(je moet weten dat we in de middle of nowhere zijn dus alle geluk is er rond deze periode nog al veel verkeer), gelukkig een mechanieker die ons helpte een stokje in het open gat te plaatsen en zo konden we heel traag terug rijden, 50km per uur ipv 110km, en om de 10 minuten stoppen om terug koelingwater bij te voegen, dit lukte half maar op een km van amdura begonnen allerlei lichtjes te flikkeren batterij enzo we stopten mr kregen de auto niet meer ingang! lift genomen naar madura en ondervonden dat er helemaal geen garage is, er wonen juist 5 mensen in dit 'dorp' de motel managers, de kuisvrouw, de kok, de tankstation bediende, Paul,hielp ons niet echt dus we belden de auto verzekering op. omdat we een basis verzekering hadden zou het ons ijna 700 dollar kosten om de auto te laten slepen naar het dichtsbijzijnde echte dorp, dus we vroegen of er niet iemand eerst kon komen zien want het was maar iets klein! en ja er zou iemand komen. een uur wachten, twee uur, drie uur niemand, we hadden ondertussen al terug gebeld dat iemand ging komen maar wat bleek na 3u wachten kwam er niemand! joepie!we kregen dan contact met iemand anders die zei dat hij contact had met een mechanieker die de volgende dag het missende stuk ging brengen. volgende morgen na onrustige nacht, ik vertrouwde het voor niets dat 'iemand ergens in de dag' ging komen met 'een stukje' hoe ging hij het juiste stuk wete? dus ik gebeld naar die meneer die wist van niets en had het stuk niet, joepie we stonden dus weer nergens. we begonnen dan maar zelf wat te prutsen en paul begon ons eindelijk wat te helpen, hij vond iets wat op ons stukje leek en na een paar uur prusten, knippen en plakken hebben brendan en ik met een beetje hulp van af en toe voorbijgangers, lukt het ons om het tubeke een beetje te herstellen. het plan was de volgende morgen rond 12 u te vertrekken, traag(de betere verzekering ging dan in, die hadden we dan maar snel betaalt zodat het minder kost als je ze moeten wegslepen)
Die avond gingen we 5 u werken voor gratis avondeten, ontbijt en nacht in een mooie motelkamer. ik heb afgewassen en brendan stond in de bar. Ons grot geluk kwam juist voor we begonnen te werken, de mechanieker die we hadden gesproken was daar om andere mensen te komen slepen en hij kwam even naar onze auto kijken, veeel chance omdat hij zag dat de termostaat stuk was, zo alles blokte en ene grote druk veroorzaakte, die heeft brendan er dan maar uitgezwierd(vooral nodig op ene koude morgen!! in australie??) de avond was gezellig met de lokale bevolking, we bedankten hen de volgende morgen en trokken er traag maar zeker op uit!! we stopten 500 km verder om de mechanieker terug te zien, maar die was er niet(ongeluk gebeurd op de weg, dus die moest weer gaan slepen, we ontdenketn dat de dag dat wij stilvielen, drie mensen verongelukt zijn in een campervan, reizigers, hele erg maar zo zie je dat we veilig moeten zijn op die wegen). We reden dna maar 300 km verder naar eindelijk het eerste echte dorp en daar vonden we eindleijk het echte stuk dat we moesten hebben, een uur gewacht in de garage en joepie eindelijk op weg naar Adelaide. de nacht ervoor hebben we nog moeten kamperen aan een tankstation, wat de ergste nacht ooit was. een verschrikkeleijke storm met wind en regen maar vooral veeeel bliskem, heel de hemel zag wit, en de donder liet mn hart stilstaan, we lagen te bibberen in ons tentje!
we reden dus over de nullarbor wat betekent geen bomen, steile kliffen raken aan de wilde kust, prachtig wel maar gevaarlijk!

Na al dit avontuur relaxten we evn in adelaide, we bezochten het grootste schommelpaard in de wereld en we trokken verder naar Albury Wodonga, waar brendans familie woonden, een middag voor kerstavond waren we er eindelijk! lekker eten was ana het wachten

ze hebben hier van die dingen(bonbongenaamt) die mister bean liet ontploffen. met twee personen trek je elks aan een kant je hoort een kleine plof en er zit een cadeautje en een hoedje in het pakje
we speelden spelletjes, het was gezellig, een warme australische kerst is ook wel best leuk dit zijn brendan en ik met zijn kleine zus jessica.

Wel, eind goed al goed, ik hoop dat iedereen een leuke Kerst had
ik wens jullie allemaal het beste in 2008!!
Wij vertrekken eind januari nogvoor een paar weken naar tasmanie, ondertussen zoek ik naar een nieuwe job!
veel groetjes, Marjolein